Zasiłki rodzinne EU

Gdy obywatel Unii podejmuje pracę w jednym z państw członkowskich Unii, staje się rezydentem Państwa w którym pracuje.
Każdy rezydent danego państwa ma prawo do korzystania z pomocy socjalnej. Jest to przywilej dostępny dla wszystkich, którzy przyjechali do pracy z jednego państwa Unii Europejskiej do innego państwa Unii.
Obywatele polscy wszędzie są tak samo traktowani jak pozostali obywatele Unii mamy
więc takie samo prawo do emerytur i rent, świadczeń rodzinnych i chorobowych oraz opieki lekarskiej.
Nastąpiła koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego.
Osoby pracujące w różnych krajach UE podlegają takim samym zasadom wskazującym, które państwo będzie decydowało o ich obowiązkach i uprawnieniach z zakresu zabezpieczania społecznego.
Każdy kraj członkowski UE ma odrębne przepisy dotyczące systemów zabezpieczania społecznego.
Wprowadzono natomiast nadrzędne zasady, takie same dla wszystkich krajów UE aby wszyscy obywatele Wspólnoty niezależnie od tego , gdzie pracują lub mieszkają podlegali
tym samym regułom.
Zasady te umożliwiają równe traktowanie każdego obywatela , równy dostęp do świadczeń oraz zachowanie wszystkich nabytych praw i zostały one zapisane w najważniejszych aktach prawnych UE.
Postanowienia tych przepisów dotyczą ciebie, jeśli przemieszczasz się na obszarze UE i
jeśli jesteś:

1. pracownikiem , zatrudnionym na umowę o pracę , umowę zlecenia lub agencyjną ,
2. pracownikiem przygranicznym lub sezonowym,
3. osobą prowadzącą działalność na własny rachunek,
4. rolnikiem,
5. emerytem lub rencistą,
6. bezrobotnym ,
7. urzędnikiem,
8. studentem,

Najważniejsze zasady , na których opiera się koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego:

I. Zasada miejsca pracy- oznacza , że podlegasz ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu w państwie, gdzie pracujesz.
Wyjątek: Jeśli jesteś pracownikiem oddelegowanym na okres nie dłuższy niż na 12 miesięcy to podlegasz prawu kraju, w którym działa firma , która cię oddelegowała

II. Zasada jednego ustawodawstwa- oznacza, że podlegasz poza nielicznymi wyjątkami przepisom tylko jednego kraju, a nie dwóch czy trzech jednocześnie.

III. Zasada zachowania praw nabytych lub eksportu świadczeń oznacza, że jeśli przyznano ci np. emeryturę w jednym państwie , możesz zamieszkać w innym państwie nie tracąc prawa do świadczeń. Będą one wypłacane w miejscu twojego aktualnego zamieszkania.

IV. Zasada sumowania okresów ubezpieczenia -oznacza, że jeśli w jednym kraju masz za krotki okres ubezpieczenia, by mieć prawo do świadczeń, zostanie ci uwzględniona praca w każdym kraju , w jakim pracowałeś.

Masz prawo do następujących świadczeń rodzinnych w UE:

1. Zasilku rodzinnego: dla rodziców, opiekuna prawnego dziecka, zasiłku dla osoby pełnoletniej , która się uczy i samotnie wychowuje dziecko, zasiłku dla dzieci uczących się lub niepełnosprawnych,

2. Dodatków z tytułu urodzenia dziecka, dodatku z tytułu opieki nad dzieckiem,
z tytułu samotnego wychowywania dziecka, z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych,

3. Zasiłku pielęgnacyjnego i świadczeń pielęgnacyjnych

Świadczenia rodzinne otrzymasz w przypadku spełnienia określonych warunków do ich przyznania, nawet wówczas , gdy mieszkasz na terytorium innego państwa niż to, które zobowiązane jest do wypłaty świadczeń.
Jeśli w państwie , w którym mieszkają członkowie twojej rodziny, nie przysługuje ci zasiłek rodzinny to do wypłaty zobowiązane jest państwo, w którym byłeś ubezpieczony najdłużej. Każde państwo UE ma rożną wysokość świadczeń rodzinnych.
Jeśli jesteś zatrudniony na umowę o pracę u zagranicznego pracodawcy lub prowadzisz za granicą działalność gospodarczą to świadczenie rodzinne zostanie ci przyznane według kryteriów obowiązujących w tym państwie.Nie ma tu żadnego znaczenia fakt, czy twoja
rodzina pozostała w kraju rodzinnym lub mieszka z tobą.
W sytuacji, gdy masz prawo do świadczeń z dwóch różnych krajów- zawsze jedno państwo wypłaca ci całą kwotę , a drugie dopłaca różnicę między wyższą i niższą kwotą świadczenia, tak byś zawsze dostał świadczenie w najwyższej możliwej wysokości przewidzianej w ustawodawstwie tego państwa.